1. سبکتر شدن سازه به دلیل وزن ناچیز اتصال مکانیکی نسبت به اتصال اورلپ (6به100)
2 . کوتاه تر شدن اتصال مکانیکی نسبت به اتصال اورلپ ( 4به100)
3 . امکان طراحی بهینه به دلیل کاهش وزن سازه و در نتیجه  کاهش سطح مقاطع بتنی
4 . آرایش منظم آرماتورها و در نتیجه ایجاد فضای مناسب برای بتن ریزی مطلوب
5 . ایجاد اتصال یکپارچه بتن آرماتورها و در نتیجه یکپارچه عمل نمودن آرماتور در محل اتصال به هنگام اعمال نیروهای ناشی از زمین لرزه
6 . در امتداد هم قرار گرفتن آرماتورها و در نتیجه انتقال نیرو به طور مستقیم
7 . کاهش نسبت فولاد به بتن  در مقاطع بتنی
8 . صرفه جویی در مواد اولیه (آرماتور) به دلیل کاهش ضایعات
9 . امکان استفاده بدون محدودیت در هر پوزیشن در سازه بتنی
10 . در اتصال اورلپ عامل ایجاد پایداری اتصال، وجود بتن است و در صورت صدمه دیدن بتن اتصال اورلپ از هم خواهد پاشید ولی در اتصال مکانیکی پایداری اتصال وابستگی به بتن ندارد که این ویژگی باعث پایداری بیشتر سازه به هنگام صدمه دیدن بتن در سوانح طبیعی خواهد شد